Mniszki Zakonu Kaznodziejskiego

Kraków

Konstytucja Podstawowa Mniszek Dominikańskich

Mniszki Zakonu Kaznodziejskiego zaczęły istnieć od chwili, gdy święty Ojciec Dominik zgromadził w klasztorze Matki Najświętszej w Prouilhe w 1206 roku kobiety nawrócone do wiary katolickiej. Ze względu na ich modlitwę i pokutę włączył je w swoje dzieło "Świętego Kaznodziejstwa" jako zajmujące się samym tylko Bogiem.

Mniszkom tym, jak również innym, później w taki sam sposób przez siebie gdzie indziej założonym, Błogosławiony Ojciec dał regułę życia okazując im stale ojcowską miłość i troskę: "nie miały bowiem żadnego innego mistrza", który by je pouczył o Zakonie. Wreszcie powierzył ich braterskiej trosce swych synów jako część tegoż Zakonu.

Jak Bracia, tak i Mniszki przez właściwy im sposób życia dążą do doskonałej miłości względem Boga i bliźniego: do miłości, która skutecznie troszczy się i wyjednuje ludziom zbawienie. Są bowiem przekonane, że dopiero wówczas staną się naprawdę członkami Chrystusa, gdy będą bez reszty oddane dziełu pozyskiwania dusz: tak jak Pan Jezus, Zbawca wszystkich ludzi, oddał się cały dla naszego zbawienia. Różne są bowiem dary łaski, lecz jeden i ten sam Duch, jedna miłość, jedno miłosierdzie.

Zadaniem Braci, Sióstr, oraz świeckich członków Zakonu jest "głosić po całym świecie Imię Pana naszego Jezusa Chrystusa", zadaniem zaś Mniszek — szukać, rozważać i wzywać tegoż Chrystusa w cichości, aby słowo, które wychodzi z ust Boga, nie wracało do Niego próżne, lecz pomyślnie spełniło swoje posłannictwo (por. Iz 55,10).

Powołane przez Boga, aby na wzór Marii siedzieć u stóp Jezusa i słuchać słów Jego (por. Łk 10,29), niech siostry będą zwrócone ku Panu unikając trosk i niepokojów świata. Zapominając o tym, co za nimi, a wytężając siły ku temu co przed nimi (por. Flp 3,13) poświęcają się Bogu przez publiczne ślubowanie rad ewangelicznych czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. W czystości i pokorze serca, w ustawicznej żywej kontemplacji miłują Chrystusa, który przebywa na łonie Ojca.

Pragnąc naśladować Kościół Jerozolimski zgromadzony nauczaniem Apostołów i codziennie jednomyślnie się modlący (por. Dz 2,42), niech Mniszki składają przed obliczem Boga ofiarę chwały w pierwszym rzędzie przez sprawowanie liturgii. Trwając w modlitwie razem z Maryją, Matką Jezusa, niech gorąco pragną pełni Ducha Świętego, by móc wpatrywać się z odsłoniętą twarzą w Chwałę Pańską i za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej jaśniejąc upodabniać się do Jego obrazu (por. 2 Kor 3,18).

Prowadząc jednakowy, czysto kontemplacyjny sposób życia, zachowując odłączenie od świata przez klauzurę i milczenie, gorliwe w pracy, z zapałem studiując prawdę Bożą, gorącym sercem wnikają w Pismo Święte, trwając w ustawicznej modlitwie, radośnie pełniąc pokutę, szukając siostrzanej jedności, z czystym sumieniem i w weselu siostrzanej harmonii, w "wolności ducha" szukają Boga, który teraz pozwala im jednomyślnie mieszkać razem, a w dniu ostatecznym zgromadzi w Mieście Świętym lud przez Siebie nabyty. Wzrastając w miłości wsamym sercu Kościoła, przez tajemnicza płodność przyczyniają się do wzrostu ludu Bożego, a swym życiem ukrytym proroczo przepowiadają, że jedyną szczęśliwością naszą jest Chrystus: obecnie przez łaskę, a kiedyś w przyszłości przez chwałę.

początek strony